هوش مصنوعی: این متن عرفانی و معنوی، بیانگر عشق و بندگی به خداوند است. شاعر از عشق الهی، بندگی، و دوری از تعلقات دنیوی سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که همه چیز را از خدا می‌داند. او از رنج‌ها و آزمایش‌های زندگی به عنوان بخشی از مسیر عرفانی یاد می‌کند و در نهایت، همه افتخارات را به خدا نسبت می‌دهد.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و معنوی است که درک آن ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و تشبیهات به سطحی از بلوغ فکری نیاز دارند.

غزل ۱۲۳ - عاشقی در بندگیهاسر براهم کرده است

عاشقی در بندگیهاسر براهم کرده است
بی نیاز از بندگان لطف الهم کرده است ۱

تا مرا از خود رباید زرد و لاغر داردم
کهربای عشق ایزد برگ کاهم کرده است ۲

نوری ار بر جبهه ام بینی زداغ عشق دان
سینه ام گر صاف بینی اشک و آهم کرده است ۳

بر نماز و طاعتم دانی که می بندد مدام
آنکه روی خویشتن را قبله گاهم کرده است ۴

هیچ دانی کز سحاب کیست آب روی من
آنکه او بر درگه خود خاک راهم کرده است ۵

ایمنم از فتنه آخر زمان دانی که کرد
آنکه از ریب المنون خود را پناهم کرده است ۶

نیست مدح خود که میگویم ثنای ایزدست
آنکه خوار او شدن عزت پناهم کرده است ۷

پایمال سفله دارد شهرت بیجا مرا
رنجة سنگ حوادث دست جاهم کرده است ۸

فیض اگر دعوی عرفان میکند بس دور نیست
معرفت از پوست پشمی در کلاهم کرده است ۹
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۹
کانال گوهرین در ایتا
۴۹۰
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۱۲۲ - مرا سودای عشق آئین دین است
گوهر بعدی:غزل ۱۲۴ - چنین رخسار زیبائی که دیده است
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.