غزل ۱۲۴ - چنین رخسار زیبائی که دیده است

چنین رخسار زیبائی که دیده است
چنین قد دل آرائی که دیده است ۱

چنین زلف دلاویز و کمندی
فتاده بر سراپائی که دیده است ۲

کمانی را که تیرانداز باشد
نگاه چشم شهلائی که دیده است ۳

چنین چشمی که خلقی بیخود و مست
فکنده هر یکی جائی که دیده است ۴

بدشنامی برد چندین دل از کار
چنین لعل شکر خائی که دیده است ۵

لبش مرجان دهان پر درّ و گوهر
بغایت تنگ دریائی که دیده است ۶

قیامت میشود چون میخرامد
چنین رفتار و بالائی که دیده است ۷

دو عالم میشود روشن ز رویش
چنین خورشید سیمائی که دیده است ۸

بغیر از فیض در پروانه دل
چنین آشوب و غوغائی که دیده است ۹