غزل ۱۳۲ - دلم با گلرخان تا خو گرفتست

دلم با گلرخان تا خو گرفتست
ز گلزار حقیقت بو گرفتست ۱

زمهروئی کتابی پیش دارد
بمعنی انس و با خط خو گرفتست ۲

زحسن بیوفا میخواند آیات
رهی از لا بالا هو گرفتست ۳

بهنگام نمازش رو بحق است
ولیکن قبله زان ابرو گرفتست ۴

برای سنت عطرش نسیمی
از آن زلفان عنبر بو گرفتست ۵

گهی زان لب گرفته ساغرمی
گهی زان نرگس جادو گرفتست ۶

سیه چشمی که بهر قتل عشاق
هزاران دشنه از هر سو گرفتست ۷

بمن یکذره از من نیست باقی
سرا پای وجودم او گرفتست ۸

سر قتل من بیمار دارد
بنازم شیوه نیکو گرفتست ۹

کمان و تیر بهر صید دلها
از آن چشم و از آن ابرو گرفتست ۱۰

خط سبزش خبر آورد ناگه
که ملک روم را هندو گرفتست ۱۱

بیا تا رخت بر بندیم ای فیض
که دل زین گنبد نه تو گرفتست ۱۲