هوش مصنوعی: این شعر عاشقانه و عرفانی به توصیف رابطه‌ی عمیق و دوطرفه‌ی بین شاعر و معشوق (یا خداوند در تفسیر عرفانی) می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که تمام توجه، لطف و حتی قهر معشوق به سوی اوست و همه‌چیز در جهان به نوعی بازتابی از این رابطه است. او به دنبال وصال معشوق است و هر سخن و صدایی را نشانی از این ارتباط می‌داند.
رده سنی: 16+ مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه‌ی این شعر ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و نمادهای پیچیده‌ی عرفانی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی دارد.

غزل ۱۴۳ - یار را روی دل بسوی منست

یار را روی دل بسوی منست
منبع لطف رو بروی منست ۱

نظر لطف هر کجا فکند
گوشه چشم او بسوی منست ۲

چشم او ساغر و نگاهش می
لطف و قهرش می و سبوی منست ۳

در لبش آب و شیر و خمر و عسل
آندهان اصل چارجوی منست ۴

وصل او منتهای مقصد ما
جلوه حسنش آرزوی منست ۵

کار من جست جوی او دایم
کار او نیز جستجوی منست ۶

سخنم گفتگوی اوست مدام
سخنش نیز گفتگوی منست ۷

هر کجا فتنهٔ و آشوبیست
شرح احوال تو بتوی منست ۸

ناله گر زخستهٔ شنوی
آن صدائی زهای و هوی منست ۹

هر کجا هر چه هر که میگوید
بیگمان فیض گفتگوی منست ۱۰
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۱۰
کانال گوهرین در ایتا
۴۵۹
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۱۴۲ - عشق در راه طلب راهبر مردانست
گوهر بعدی:غزل ۱۴۴ - هر چه در عالم بود او راست مغز و پوستی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.