غزل ۱۶۵ - آمرزش من از تو خدایا غریب نیست

آمرزش من از تو خدایا غریب نیست
از بنده جرم و عفو زمولا غریب نیست ۱

وهابی و جوادی معطی ذوالمنن
بنوازی ار بلطف گدا را غریب نیست ۲

افتاده ام بخاک درت از ره نیاز
راهم دهی بعالم بالا غریب نیست ۳

سودی نمیرسد بتو از طاعت کسی
گر بگذری ز جرم برایا غریب نیست ۴

از بنده دور نیست که جرم و خطا کند
بخشیدن از خدای تعالی غریب نیست ۵

اقرار میکنم به گناهان خویشتن
رحمی کن ای کریم و ببخشا غریب نیست ۶

گر طاعتم سزا نبود رایگان ببخش
کالاوریش صاحب کالا غریب نیست ۷

گر معصیت سزا نبود معصیت مبین
بیچارگی ببین ز تو اینها غریب نیست ۸

از من غریب نیست که سوزم در آتشت
ور تو دهی بنزد خودت جا غریب نیست ۹

از حد خود زیاده اگر میکنم طلب
در حضرت کریم تمنا غریب نیست ۱۰

فیضست و درگه تو ازین در کجا رود
الحاح بر در تو خدایا غریب نیست ۱۱

دارم محبت نبی و خاندان او
گر در جوارشان دهیم جا غریب نیست ۱۲