غزل ۱۷۷ - بمرد رستم زال و زتن غبار گذاشت

بمرد رستم زال و زتن غبار گذاشت
ببرد حسرت و عبرت بیادگار گذاشت ۱

خوشا کسی که چو رو کرد سوی او دنیا
باختیار گذشت و باختیار گذاشت ۲

بدا کسی که طلب کرد و دل بدنیا بست
باختیار گرفت و باضطرار گذاشت ۳

گذاشت هر که به جز کرد گار حسرت بود
خوشا کسی که دلش را بکردگار گذاشت ۴

فلک نگردد الا بمدعای کسی
که کار خویش بخلاق کار و بار گذاشت ۵

چو اختیار ندادند بنده را در کار
خنک کسی که بمختار اختیار گذاشت ۶

چو فیض هر که بدنیا نبست دل جان برد
دعای خیر زنیکان بیادگار گذاشت ۷