غزل ۱۸۶ - از من و ما نمی توانم گفت

از من و ما نمی توانم گفت
صفت لا نمی توانم گفت ۱

شمهٔ گر بگویم از اسما
از مسمی نمی توانم گفت ۲

وصف آن بی جهت مپرس از من
حرف بی جا نمی توانم گفت ۳

گفتنی نیست وصف او نه همین
من تنها نمی توانم گفت ۴

سخن از راز دل مپرس که من
این سخن ها نمی توانم گفت ۵

گفته بودم که گویمت غم دل
گفتم اما نمی توانم گفت ۶

پیش چشمم ز بس که موج زنست
حرف دریا نمیتوانم گفت ۷

بر دلم بس که تنگ شد زغمش
حرف صحرا نمی توانم گفت ۸

از من مست حرف عقل مپرس
که من این ها نمی توانم گفت ۹

این بلاها که فیض دید از عشق
هیچ جا وا نمی توانم گفت ۱۰