غزل ۱۹۶ - دلی که عشق ندارد وجود اوست عبث

دلی که عشق ندارد وجود اوست عبث
چو پرتوی ندهد شمع دور اوست عبث ۱

وجود خلق برای پرستش حقست
کسی که حق نپرستد وجود اوست عبث ۲

کسی که سود و زیانش نه در ره عشق است
زیان اوست بسی سهل و سود اوست عبث ۳

عبادتت نکند سود معرفت چون نیست
چو جامه را نبود تار و پود اوست عبث ۴

گمان مبر زسراب جهان شوی سیراب
که هر چه بود ندارد نمود اوست عبث ۵

بیا عبادت حق کن زباطلان بگریز
که مهر باطل باطل درود اوست عبث ۶

اگرنه فیض برای خدا سخن گوید
سخن سرائی او چون وجود اوست عبث ۷

خموش باش محیط جهان پر از سخن است
ببحر هر که گهر ریخت جود اوست عبث ۸