غزل ۲۰۲ - داغ دل عاشقان می نپذیرد علاج

داغ دل عاشقان می نپذیرد علاج
درد و غم جاودان می نپذیرد علاج ۱

آتش دل را کجا بحر کفایت کند
سوز دل عاشقان می نپذیرد علاج ۲

هر که به اخلاص تر او خطرش بیشتر
این خطر مخلصان می نپذیرد علاج ۳

تشنهٔ وصل تو ام گرسنهٔ لطف تو
درد من از آب و نان می نپذیرد علاج ۴

مونس بیکس توئی بی کسم و جز بتو
بی کسی بی کسان می نپذیرد علاج ۵

کردن درمان چه سود اشگ چه باران چه سود
درد دل و سوز جان می نپذیرد علاج ۶

پخته نخواهند شد گر همه آتش شود
خامی این زاهدان می نپذیرد علاج ۷

فیض تو خود را بسوز چشم زمردم بدوز
خوی بد مردمان می نپذیرد علاج ۸