غزل ۲۰۶ - من و یاد خدا دگر همه هیچ

من و یاد خدا دگر همه هیچ
بندگی و فنا دگر همه هیچ ۱

شمع بیگانه پرتوی ندهد
من و آن آشنا دگر همه هیچ ۲

صمدم بس بود دگر همه پوچ
صحبت با خدا دگر همه هیچ ۳

دل پر درد و شاهد غیبی
عشق مرد آزما دگر همه هیچ ۴

روی دل سوی فبله رویش
مست جام لقا دگر همه هیچ ۵

باده مصطفای حق چه رسد
از کف مرتضی دگر همه هیچ ۶

بمناجاتش ار شبی گذرد
بس بود آن مرا دگر همه هیچ ۷

در دل شب چو شمع گریه و سوز
طاعت بیریا دگر همه هیچ ۸

بی نیازی زخلق و صحت و امن
دوری از ما سوی دگر همه هیچ ۹

گوشه خلوتی و یک دو سه کس
ملک فقر و فنا دگر همه هیچ ۱۰

یکدوسه یار همدم هم درد
هم یکی هم سه تا دگر همه هیچ ۱۱

فیض را بس پس از نبی و علی
یازده پیشوا دگر همه هیچ ۱۲