غزل ۲۸۳ - چشم شوخ تو فتنه میسازد

چشم شوخ تو فتنه میسازد
ابروانت دو تیغه میبازد ۱

قد و خدت چو بگذری بچمن
بر گل و سرو و نسترن نازد ۲

از همه نیکوان گرو ببری
جلوه‌ات رخش حسن چون تازد ۳

هر که تیری ز غمزهٔ تو خورد
دین و ایمان و عقل و جان بازد ۴

تیر مژگان کمان ابرویت
دم بدم سوی هر کس اندازد ۵

غمزهٔ شوخ را بگوی که تیر
سوی هر بوالهوس نیندازد ۶

چون ترا دید میرود از کار
فیض‌ سوی تو دست چون یازد ۷