هوش مصنوعی:
این متن به توصیف عشق الهی و رابطهی آن با انسان میپردازد. عشق جاودانه است و در قالبهای مختلف ظهور میکند، گاه با نوازش و لطف و گاه با سوزش و قهر. این عشق هم درد است و هم درمان، و فیض و بخشش از آن سرچشمه میگیرد.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای مخاطبان زیر 16 سال ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از عبارات نیاز به تفسیر و دانش ادبی دارند که معمولاً در سنین بالاتر کسب میشود.
غزل ۲۸۲ - همه را خود نوازد و سازد
همه را خود نوازد و سازد
گرچه از خود بکس نپردازد ۱
همه او او همه است خود با خود
جاودان نرد عشق میبازد ۲
کسوت نو بهر زمان پوشد
مرکب تازه دم بدم تازد ۳
گاه شاهد شود کرشمه کند
گاه با شاهدان نظر بازد ۴
که نیاز آورد بدرگه خود
گاه بر خود بخویشتن نازد ۵
گاه سوزد بقهر دلها را
گاه سازد بلطف و بنوازد ۶
هست درمان هر دلی دردی
فیض را درد عشق میسازد ۷
گرچه از خود بکس نپردازد ۱
همه او او همه است خود با خود
جاودان نرد عشق میبازد ۲
کسوت نو بهر زمان پوشد
مرکب تازه دم بدم تازد ۳
گاه شاهد شود کرشمه کند
گاه با شاهدان نظر بازد ۴
که نیاز آورد بدرگه خود
گاه بر خود بخویشتن نازد ۵
گاه سوزد بقهر دلها را
گاه سازد بلطف و بنوازد ۶
هست درمان هر دلی دردی
فیض را درد عشق میسازد ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۵۲۲
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۲۸۱ - شور عشقی گر که دلرا بر سر کار آورد
گوهر بعدی:غزل ۲۸۳ - چشم شوخ تو فتنه میسازد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
