غزل ۲۹۶ - خوشا آندل که ماوای تو باشد

خوشا آندل که ماوای تو باشد
بلند آن سر که در پای تو باشد ۱

فروناید بملک هر دو عالم
هر آنسر را که سودای تو باشد ۲

سرا پای دلم شیدای آنست
که شیدای سرا پای تو باشد ۳

غبار دل بآب دیده شویم
کنم پاکیزه تا جای تو باشد ۴

خوش آن شوریدهٔ شیدای بی‌دل
که مدهوش تماشای تو باشد ۵

دلم با غیر تو کی گیرد آرام
مگر مستی که شیدای تو باشد ۶

نمیخواهد دلم گل گشت صحرا
مگر گل گشت که شیدای تو باشد ۷

خوشی در عالم امکان ندیدم
مگر در قاف عنقای تو باشد ۸

ز هجرانت بجان آمد دل فیض
وصالش ده اگر رای تو باشد ۹