غزل ۲۹۷ - مرا تو دوست نداری خدا نخواسته باشد

مرا تو دوست نداری خدا نخواسته باشد
بنزد خود نگذاری خدا نخواسته باشد ۱

برانیم ز در خویشتن بخواری و زاری
حق وفا نگذاری خدا نخواسته باشد ۲

سگان کوی درت را چو بشمری ز سر لطف
مرا در آن نشماری خدا نخواسته باشد ۳

ز دست عشق تو خون جگر پیاله پیاله
کشم تو رحم نیاری خدا نخواسته باشد ۴

بمیرم و ببرم حسرت رخت بقیامت
چنین کشیم به زاری خدا نخواسته باشد ۵

کنم بخدمت تو عرض مدعا دل ریش
تو رو بمدعی آری خدا نخواسته باشد ۶

بتو گمان نبرد فیض اینقدر ستم و جور
تو این صفات نداری خدای نخواسته باشد ۷