غزل ۳۱۳ - عشق از دل گذشت تا جان شد

عشق از دل گذشت تا جان شد
جان هم از عشق تا که جانان شد ۱

کارم از کار عشق سامان یافت
دردم از درد عشق درمان شد ۲

ره بایمان خود نمی‌بردم
کفر زلف تو راه ایمان شد ۳

هرکه چشم تو دید مست افتاد
و آنکه روی تو دید حیران شد ۴

هر کجا بود خاطر جمعی
در غم زلف تو پریشان شد ۵

از وصال تو فیض بهره نیافت
عمر او جمله صرف هجران شد ۶

روز عمرش بغصه و غم رفت
شب او هم بآه و افغان شد ۷