غزل ۳۳۰ - چو تو در بر من آئی اثری ز من نماند

چو تو در بر من آئی اثری ز من نماند
چو جدا شوی ز جانم رمقی بتن نماند ۱

سخن از دلم برآید بزبان که با تو گویم
چو نظر کنم بسویت بزبان سخن نماند ۲

بوطن چو بیتو باشم بودم هوای غربت
بسفر چو با تو باشم هوس وطن نماند ۳

ز لطافت خیالت ز تجلی جمالت
همه جان شد است این تن تن من بتن نماند ۴

بنما رهم بجائی که همین تو باشی آنجا
غم جان و تن نباشد سر ما و من نماند ۵

دل و جان نخواهم الا که دهم بخدمت تو
چو بخدمت تو آیم دل و جان بمن نماند ۶

دم نزع گفت جانم ز بدن چها کشیدم
هله دوستان بشارت که ز غم بدن نماند ۷

پس مرگ اگر بیادت نفسی ز جان بر آرم
شود اخگر این تن من بدن و کفن نماند ۸

بزمانه یادگاری چو سخن نباشد ای فیض
برسان سخن بجائی که دگر سخن نماند ۹