غزل ۳۶۲ - اهل معنی همه جان هم و جانان همند

اهل معنی همه جان هم و جانان همند
عین هم قبله هم دین هم ایمان همند ۱

در ره حق همگی هم سفر و همراهمند
زاد هم مرکب هم آب هم و نان همند ۲

همه بگذشته ز دنیا به خدا رو کرده
هم عنان در ره فردوس رفیقان همند ۳

همه از ظاهر و از باطن هم آگاهند
آشکارای هم و واقف اسرار همند ۴

عقل کلشان پدر و مادرشان نفس کلست
همه ماننده بهم نادر و اخوان همند ۵

همه آئینهٔ هم صورت هم معنی هم
همه هم آینه هم آینه‌داران همند ۶

مرهم زخم همند و غم هم را غمخوار
چارهٔ درد هم و مایهٔ درمان همند ۷

یکدیگر را همه آگاهی و نیکوخواهی
در ره صدق و صفا قوت ایمان همند ۸

همه چون حلقهٔ زنجیر بهم پیوسته
دم بدم در ره حق سلسله جنبان همند ۹

بر کسی بار نه و بارکش یکدیگرند
خار جان و دل خویشند و گلستان همند ۱۰

یکدیگر را سپرند و جگر خود را تیر
بدل خوش همه دشوار خود آسان همند ۱۱

همه بر خویش ستادند و ستاد اخوان را
ماتم خویش و خرمی جان همند ۱۲

دل هم دلبر هم یار وفا پیشه هم
چشم و گوش هم و دلدار و نگهبان همند ۱۳

گر بصورت نگری بی‌سر و بی‌سامانند
ور بمعنی نظر آری سر و سامان همند ۱۴

هریکی در دگری روی خدا می‌بیند
همچو آئینه همه واله و حیران همند ۱۵

حسن و احسان یکی از دیگری بتوان دید
مظهر حسن هم و مشهد احسان همند ۱۶

همه در روی هم آیات الهی خوانند
همه قرآن هم و قاری قرآن همند ۱۷

طرب افزای هم و چاره هم در هر گاه
مایهٔ شادی هم کلبهٔ احزان همند ۱۸

غزل دیگر اگر فیض بگوید بد نیست
شرح حال دگران را که غم جان همند ۱۹