غزل ۳۷۲ - تا چند بزنجیر خرد بند توان بود

تا چند بزنجیر خرد بند توان بود
بی بال و پر شور جنون چند توان بود ۱

با بی‌خبران بی‌بصران چند توان زیست
در زمرهٔ کوران و کران چند توان بود ۲

گر چشم تماشای جمال تو نداریم
با حسرت دیدار تو خرسند توان بود ۳

گر نیست بدان زلف دو تا دست رس ما
خود موی توان گشت و در آن بند توان بود ۴

با عشق رخت هر چه بخواهی بتوان کرد
دیوانه توان ز بست خردمند توان بود ۵

ما طایر قدسیم و ز خلوتگه انسیم
پا بستهٔ این کهنه قفس چند توان بود ۶

حیفست که جز بندگی نفس کند کس
چون بر سر ارواح خداوند توان بود ۷

گر فیض جنون شامل حال تو شود فیض
با عیب سرا پای هنرمند توان بود ۸

با موج محیط غمش آرام توان داشت
با شورش سوداش خردمند توان بود ۹