غزل ۳۹۲ - گر پذیری تو ز من جان چه شود

گر پذیری تو ز من جان چه شود
کار بر من کنی آسان چه شود ۱

دل ز من بردی و جان شد مشتاق
گر فدای تو شود جان چه شود ۲

برقع از روی چو مه بر گیری
تا شوم واله و حیران چه شود ۳

از گلستان رخ و زلف تو من
گر بچینم گل و ریحان چه شود ۴

گر دهانرا بسخن بگشائی
تا برم قند فراوان چه شود ۵

ساقی چشم تو گر باده دهد
تا خرد مست شود زان چه شود ۶

فکنی ز آن لب شیرین شوری
در نهاد شکرستان چه شود ۷

بر لبم لب بنهی تا آبی
کشم از چشمهٔ حیوان چه شود ۸

گره از زلف اگر بگشائی
تا شود خلق پریشان چه شود ۹

سر فیض ار بودت تا از تو
شودش کار بسامان چه شود ۱۰

بنوازی تو اگر موری را
تا شود رشک سلیمان چه شود ۱۱