غزل ۳۹۷ - جور ز حد ببر مگو جور زیاد میشود

جور ز حد ببر مگو جور زیاد میشود
از نظری بروی تو جور تو داد میشود ۱

جور و جفا ز تو رواست هرچه تو میکنی بجاست
گر تو همه وفا شوی حسن کساد میشود ۲

جور و وفا بهم خوش و مهر و جفا بهم نکوست
هست جفا صلاح حسن گرنه فساد میشود ۳

لطف نهان بجلوه آر تا برود دلم ز کار
حسن چو جلوه میکند عشق زیاد میشود ۴

نیست مرا به جز تو کس مونس من توئی و بس
غم بدلم چو میرسد دل بتو شاد میشود ۵

برک و نوای من توئی باد صبای من توئی
عقده غنچه دلم از تو گشاد میشود ۶

چون تو بیاد آئیم خود بروم زیاد خود
فیض در آن زمان همه معنی یاد میشود ۷