غزل ۴۰۲ - جان از لطافت بدنش تازه می‌شود

جان از لطافت بدنش تازه می‌شود
دل از حلاوت سخنش تازه می‌شود ۱

هر دم حیات تازه از آن خط به دل رسد
گوئی که دم به دم چمنش تازه می‌شود ۲

او میکند تبسم و من میروم ز خود
مستیم هر دم از دهنش تازه می‌شود ۳

چون غنچه بیندم شکفد چون گل از نشاط
گوئی که دل ز حزن منش تازه می‌شود ۴

تا بشکند دلم شکند زلف دم به دم
در دل جراحت از شکنش تازه می‌شود ۵

گل گل شگفته میشود از روی نازکش
جائی چه بشنود سخنش تازه می‌شود ۶

چون در خیال کس گذرد لطف آن ذقن
در دم طراوت ذقنش تازه می‌شود ۷

یکبار هر که در رخ خوبش نظر فکند
یابد دلش روان و تنش تازه می‌شود ۸

بگذار فیض حرف بتان از خدا بگو
جان از خدا و از سخنش تازه می‌شود ۹