غزل ۴۱۰ - خدای عزوجل گر ببخشدم شاید

خدای عزوجل گر ببخشدم شاید
سزای بندگیش چون ز من نمی‌آید ۱

بهر چه بستم جز حق شکسته باز آمد
دل مرا به جز از یاد حق نمی‌شاید ۲

برای توشهٔ عقبی بسی نمودم سعی
ز من نیامد کاری که آن بکار آید ۳

ز بیم آنکه مبادا خجل شود فردا
دلم بطاعتی امروز می نیاساید ۴

نرفته‌ام بره حق چنانکه باید رفت
نکرده هیچ عبادت چنانکه می‌باید ۵

مگر بهیچ ببخشند جرم هیچان را
ز هیچ هیچ نیابد ز هیچ هیچ آید ۶

تمام روز درین غم بسر برم که صباح
برای من شب آبستنم چه می‌زاید ۷

دلم رمید وز من بهتری نمی‌یابد
اگر دو چار گردد بگوش باز آید ۸

حدیث واعظ پر گو نه در خور فیض است
بیا بخوان غزلی تا دلم بیاساید ۹