غزل ۱۱۵۷ - گر تو خواهی وطن پر از دلدار

گَر تو خواهی وَطَن پُر از دِلْدار
خانه را رو تَهی کُن از اَغْیار ۱

وَرْ تو خواهی سَماعْ را گیرا
دورْ دارَش ز دیده اِنْکار ۲

هر کِه او را سَماعْ مَست نکرد
مُنْکِرَش دان اگر چه کرد اِقْرار ۳

هر کِه اِقْرار کرد و باده شِناخت
عاقِلَش نام نِهْ مَگو خَمّار ۴

به بَهانه به رَهْ کُن آن‌ها را
تا شَوی از سَماعْ بَرخوردار ۵

وَزْ میانْ خویش را بُرون کُن تیز
تا بِگیری تو خویش را به کِنار ۶

سایه یار بِهْ که ذِکرِ خدای
این چُنین گفته است صَدْرِ کِبار ۷

تا نگویی که گُل هم از خاراست
زان که هر خارْ گُل نَیارَد بار ۸

خارِ بیگانه را زِ دلْ بَرکَن
خارِ گُل را به جان و دلْ می‌دار ۹

موسی اَنْدَر درختْ آتش دید
سَبزتَر می‌شُد آن درخت از نار ۱۰

شَهوت و حِرصِ مَردِ صاحِب دل
همچُنین دان و همچُنین پِنْدار ۱۱

صورتِ شَهوت است لیکن هست
هَمچو نار خَلیلْ پُراَنْوار ۱۲

شَمسِ تبریز را بَشَر بینند
چون گُشایَند دیده‌ها کُفّار ۱۳