غزل ۱۱۵۸ - رحم بر یار کی کند؟ هم یار

رَحْم بر یارْ کی کُند؟ هم یار
آهِ بیمارْ کِه شْنَوَد؟ بیمار ۱

اشک‌‌های بهارِ مُشْفِق کو؟
تا زِ گُل پُر کنند دامَن خار ۲

اَکْثِرُوا ذِکْرَ‌‌‌‌‌هادِمِ اللَّذّات
بِشْنَوید از خَزانِ‌ بی‌زِنهار ۳

غارْ جَنَّت شود چو هست دَرو
ثانِیَ اثْنَیْن اِذْ هُما فِی الْغار ۴

زآهِ عاشقْ فَلَک شِکاف کُند
ناله عاشقانْ نباشد خوار ۵

فَلَک از بَهرِ عاشقان گردد
بَهرِ عشق است گُنبَدِ دَوّار ۶

نی برایِ خَباز و آهنگر
نی برای دُروگَر و عَطّار ۷

آسْمان گِردِ عشق می‌گردد
خیز تا ما کنیم نیز دَوار ۸

بین که لَوْلاکِ ما خَلَقْتُ چه گفت؟
کانِ عشق است اَحْمَدِ مُخْتار ۹

مُدّتی گِردِ عاشقی گَردیم
چند گَردیم گِردِ این مُردار؟ ۱۰

چَشمْ کو تا که جان‌ها بیند
سَر بُرون کرده از دَر و دیوار ۱۱

دَر و دیوارْ نُکته گویانَند
آتش و خاک و آبْ قِصّه گُزار ۱۲

چون تَرازو و چون گَز و چو مِحَک
بی زَبانَند و قاضی بازار ۱۳

عاشقا رو تو هَمچو چَرخْ بِگَرد
خامُش از گفت و جُملگی گُفتار ۱۴