غزل ۵۶۸ - بیا بیا بسرم تا بپات جان بدهم

بیا بیا بسرم تا بپات جان بدهم
جمال خود بنما تا ز خویشتن بروم ۱

بخار زار فراق تو راه گم کردم
بیا بگلشن وصل ابد نمای رهم ۲

بیا بیا که ز عمرم نماند جز نفسی
بود بشادی وصل تو آن نفس بدهم ۳

بیا بیا که نیم بیتو جز تنی بیجان
بطلعت تو درین تن هزار جان بنهم ۴

بیا بیا که فراق تو رنجه‌ام دارد
بمقدم تو مگر زین بلای بد بجهم ۵

بیا بیا و سرم را ز خاک ره بر گیر
بجاست تا رمقی عنقریب خال رهم ۶

بیا بیا که شود سیئات من حسنات
توئی ثوابم و دور از تو سر بسر گنهم ۷

بیا بیا که هنوزم نفس در آمدنست
برس بچاره که تن جان بجان جان بدهم ۸

بیا بیا و گناهم ببخش و رحمت کن
بنور خویش بیفروز چهرهٔ سیهم ۹

گدائی درت از فیض را شود روزی
وحید هرم و بر هر دو کون پادشهم ۱۰