غزل ۶۴۰ - از دور بر خرامش قدت ثنا کنم

از دور بر خرامش قدت ثنا کنم
نزدیک چون رسی دل و جانرا فدا کنم ۱

دارم بزیر پرده ناموس مستیی
تا آنزمان که پرده بر افتد چها کنم ۲

صد راه عقل بسته شود اهل هوش را
گر یک ورق ز دفتر عشق تو وا کنم ۳

عالم بسوزد از نفس آتشین من
حرفی ز سوز سینه خود گر ادا کنم ۴

تا ریشهٔ ز جان بودم در زمین تن
حاشا ز دست دامن مستی رها کنم ۵

گویند ترک عشق و ره عقل پیش گیر
دیوانه‌ام مگر که چنین کارها کنم ۶

هر ذره در را بدوائی خریده‌ایم
من آن نیم که درد بدرمان دوا کنم ۷

بر آستان دوست نهادم سر نیاز
شاید بروی خویش در فیض وا کنم ۸

بر خاک مسکنت فتم و ناله سر کنم
باشد که در دلش ز ره عجز جا کنم ۹

از بهر یکنظر که بسوی من افکند
جا دارد ار هزار سحرگه دعا کنم ۱۰

در بحر آتشین بود ار گوهی مراد
تا نایدم بکف بدل و جان شنا کنم ۱۱

فیضم گرفته است جهانرا فروغ من
در یوزهٔ علوم ز دفتر چرا کنم ۱۲