غزل ۶۴۱ - میل صحرا گر کنی من سینه را صحرا کنم

میل صحرا گر کنی من سینه را صحرا کنم
میل دریا گر کنی من دیده را دریا کنم ۱

گر تو خواهی عالمی ویران کنی در یکنفس
من بمژگان راه سیل از دیده خود وا کنم ۲

گر هوای لاله و گل داری از خون جگر
بادها در چشم دارم داغها پیدا کنم ۳

شد خیالی این تن من گر چراغی بایدت
من درین فانوس شمع از نور جان برپا کنم ۴

برق و رعدی گر هوس داری نفس را دم دهم
بند از پای فغان و ناله دل وا کنم ۵

هرچه خواهی میتوانم خویش را گر آنچنان
جای آن دارد گرت یکذره در دل جا کنم ۶

آتش از سوز درون خود بر آرم چون چنار
شعلهٔ گردم چو یاد آن رخ حمرا کنم ۷

گر دلت خواهد که گردد آشکارا شرک من
خرقه از سر برکشم زنار را رسوا کنم ۸

گر ز سوز فیض می‌خواهی که باشی باخبر
آتش پنهان دل را در نفس پیدا کنم ۹