غزل ۶۶۸ - یاد یاران که کنند از دل و جان یاری هم

یاد یاران که کنند از دل و جان یاری هم
پا ز سر کرده روند از پی غمخواری هم ۱

غم زدایند ز دلهای هم از خوشخوئی
بهره گیرند ز دانش بمدد کاری هم ۲

کم کنند از خود و افزونی یاران طلبند
رنج راحت شمرند از پی دلداری هم ۳

رنج بر جان خود از بهر تن آسائی یار
حامل بار گران بهر سبکباری هم ۴

همه چون غنچه بتنهائی و با هم چون گل
تنگدل از خود و خندان بهواداری هم ۵

رنجه کردند که راحت برسانند بهم
زخمی تیغ جفا بهر سپر داری هم ۶

از ره لطف و محبت همه هم را دلجوی
وز سر مهر و وفا در صدد یاری هم ۷

نور بخشند بهم چونکه بصحبت آیند
روز خورشید هم و شمع شب تاری هم ۸

این می و ساقی آن و طرب و مستی این
جام سرشار هم و منبع سرشاری هم ۹

سرشان ز آتش سودای محبت پر شور
پای پر آبله در راه طلبکاری هم ۱۰

خواب غفلت نگذارند که غالب گردد
همه هم را بصرند و همه بیداری هم ۱۱

راحت جان و طبیبان دل یکدیگرند
یار تیمار هم و صحت بیماری هم ۱۲

همه همدرد هم و مایهٔ درمان دهند
همه پشت هم و آسان کن دشواری هم ۱۳

فیض تا چند کنی وصف و نکوشی که شوی
خود ار آنقوم که باشند بغمخواری هم ۱۴