غزل ۶۸۳ - دردا که درین راه بسی رنج کشیدیم

دردا که درین راه بسی رنج کشیدیم
بس راه بریدیم و بمنزل نرسیدیم ۱

قومی که ره راست گزیدند و رسیدند
ما در غم تحصیل ره راست خمیدیم ۲

آنقوم گر آرام گذشتند گذشتند
ما در پی آرام همه عمر طپیدیم ۳

گفتند که این راه بمقصد دو سه گامست
طی شد همهٔ عمر بمقصد نرسیدیم ۴

گفتند ز خود تازهی ره نشود طی
جان رفت برون از تن و از خود برمیدیم ۵

بشکافت غبار از سر خار ره و بنمود
بودیم خود آن خار که در پای خلیدیم ۶

هر تخم که در مزرعه عمر فشاندیم
حیرت درویدیم و بحسرت نگریدیم ۷

زابر کرمش فیض مگر رحمتی آید
تا پاک شویم از دنس خود که پلیدیم ۸