غزل ۷۰۹ - در حریم قدس جانرا نیست بار از ننگ تن

در حریم قدس جانرا نیست بار از ننگ تن
ننگ تن یا رب بیفکن از روان پاک من ۱

بخیه تا کی بر تن بر حیف خود خواهیم زد
کی بود کز دوش جان افتاده باشد بار تن ۲

نی غلط کردم که بی تن جان نمییابد کمال
چند روزی بهر جان باید کشیدن رنج تن ۳

گر نبودی تن چسان جان علم و فصل اندوختی
گر نبودی تن چسان جان در جنان کردی وطن ۴

آلتی جانرا بود ناچار در کسب و کمال
آلت کسب کمال جانست سر تا پای تن ۵

مرکب جانست تن در راه صعب آخرت
در سفر ناچار باشد پاس مرکب داشتن ۶

گرچه جان آسوده بود از جور تن پیش از سفر
لیک در وی بود پنهان عجب ولاف ما و من ۷

خاکساری دید و عجز و محنت و رنج و شکیب
شد تمام و پخته و دانا و بینا ممتحن ۸

باز در جای قدیم خویش می گیرد قرار
رسته از آزار تن خالص زلاف ما و من ۹

میشود قربان جان ما تن ما عاقبت
فیض چندی صبر کن بر رنج تن ای جان من ۱۰