غزل ۷۲۹ - بنثر اگر چه توان گوهر سخن گفتن

بنثر اگر چه توان گوهر سخن گفتن
ولی بنظم بود خوشنما سخن گفتن ۱

لباس حرف چه پوشید شاهد معنی
بود چو موزون خوشتر بود پذیرفتن ۲

اگر چه نثر گره میگشاید از دل نیز
غبار غم بغزل میتوان ز دل رفتن ۳

گل از صفا شکفد غنچهٔ دل از اشعار
ز شعر گفتن و خواندن طلب کن اشکفتن ۴

چو در لباس مجاز آوری حقیقت را
بکوش تا که نگفتن بود نه بنهفتن ۵

بهوش باش که حرف نگفتنی بجهد
نه هر سخن که بخاطر رسد توان گفتن ۶

یکی زبان و دو گوشست اهل معنی را
اشارتی بیکی گفتن و دو بشنفتن ۷

سخن چه سود ندارد نگفتنش اولی است
که بهتر است ز بیداری عبث خفتن ۸

دو چار چون شودت هرزه گو تغافل کن
علاج بیهده گو نیست غیر نشنفتن ۹

بهر زه صرف مکن عمر بی بدل ای فیض
ببین چه حاصل تست از صباح تا خفتن ۱۰