غزل ۷۳۳ - ذرهٔ درد بر آن مایهٔ درمان بردن

ذرهٔ درد بر آن مایهٔ درمان بردن
به ز کوه حسناتست بمیزان بردن ۱

ایستادن نفسی نزد مسیحا نفسی
به ز صد ساله نمازست بپایان بردن ۲

یک طوافی بسر کوی ولی اللّهی
به ز صد حج قبولست بدیوان بردن ۳

تا توانی اگر از غم دگران برهانی
به ز صد ناقه حمراء بقربان بردن ۴

بردن غم ز دل خسته دلی در میزان
به ز صوم رمضانست بشعبان بردن ۵

یکجو از دوش مدین دینی اگر برداری
به ز صد خرمن طاعات بدیان بردن ۶

به ز آزادی صد بندهٔ فرمان بردار
حاجت مؤمن محتاج باحسان بردن ۷

دست افتاده بگیری ز زمین برخیزد
به ز شبخیزی و شاباش ز یاران بردن ۸

نفس خود را شکنی تا که اسیر تو شود
به زاشکستن کفار و اسیران بردن ۹

خواهی ار جان بسلامت ببری تن در ره
خدمتش را ندهی تن نتوان جان بردن ۱۰

سر تسلیم بنه هرچه بگوید بشنو
از خداوند اشارت ز تو فرمان بردن ۱۱

دل بدست آر ز صاحبدل و جان از جانبخش
گل و تن را نتوان فیض بجانان بردن ۱۲