غزل ۷۹۰ - پیک صبا ز کوی او آمد و داد بوی او

پیک صبا ز کوی او آمد و داد بوی او
گفت که ها بگیر هی‌ آیت رحمتی ز هو ۱

از دم روح پرورش یافت حیات جان من
چون نفس مسیح کان یافت وفات را رفو ۲

شد دم عنبرین او عطر مشام جان و دل
بود پیام دلبرش روح فزا و مشکبو ۳

نامهٔ از حبیب داشت نسخهٔ از طبیب داشت
شد دل خسته را دوا رخنهٔ سینه را رفو ۴

گشت معطر از دمش مغز دماغ سر بسر
چون دم ویس از یمن داد بمن نشان هو ۵

دل ز سواد خط او سرمه کشید بی غبار
جان ز شراب معنیش باده کشید بی سبو ۶

معنی نامه عکس رو لیک عیان بزیر خط
صنعت خانه عکس خط آینهٔ به پیش رو ۷

داده نشان الفتی هر الفیش یک بیک
کرده بیان وحدتی هر رقمیش مو بمو ۸

شهد گرفته در دهان نقطه بنقطه تا بتا
مهر نهفته در بیان نکته بنکته تو بتو ۹

گشته درون سینه‌ام نخل امید جا بجا
کرده روان زهر سخن آب حیاه جو بجو ۱۰

داده ز موی او نشان صورهٔ آن بحسن خط
کرده ز حسن او بیان معنی آن بچند رو ۱۱

گشته بخویش رهنما داده نشان ما بما
کرده بیان رازها حرف بحرف مو بمو ۱۲

دل ز صبا شگفته شد بیشتر از پیام او
داد پیام چون بدل گشت حیات دل دو تو ۱۳

؟وی خوشی چو میوزد زخم زیاده میشود
طرفه که زخم جان فیض یافت ز بوی او رفو ۱۴

راه خداست مستقیم نور هداست مستبین
بار کشیم و ره رویم ترک کنیم گفتگو ۱۵