غزل ۱۱۹۳ - من از سخنان مهرانگیز

من از سُخنانِ مِهْرانگیز
دلْ پُر دارم زِ خواب بَرخیز ۱

ای آن که رُخِ تو هَمچو آتش
یک لحظه زِ آتَشَم مَپَرهیز ۲

شیرم زِ تو جوش کرد و خون شُد
ای شیر به خونِ من دَرآمیز ۳

با یارَکِ خود بِساز پنهان
مَسْتیز به جانِ تو که مَسْتیز ۴

تسلیمِ قَضا شُدم اَزیرا
مانندِ قَضا تو تُندی و تیز ۵

بِنْگَر که چه خونِ دل گرفته‌ست
بر گِردِ قَبامْ چون فَراویز ۶

در خشم مَکُن تو چَشمِ خود را
وان فِتْنه خُفته را مَیَنگیز ۷

خود خُفته نِمایَد و نَخُفته‌ست
 آن نَرگسِ پُرخُمارِ خون ریز ۸