غزل ۱۱۹۴ - گر نه‌یی دیوانه رو مر خویش را دیوانه ساز

گر نِه‌یی دیوانه رو مَر خویش را دیوانه ساز
گَر چه صد رَهْ مات گشتی مُهْره دیگر بِباز ۱

گَر چه چون تاری زِ زَخْمَش زَخْمه دیگر بِزَن
بازگَرد ای مُرغ گر چه خسته‌یی از چنگِ باز ۲

چَند خانه گُم کنیّ و یاوه گَردی گِردِ شهر؟
وَرْزِ شهری نیز یاوه با قَلاوزی بِساز ۳

اسپِ چوبین بَرتَراشیدی که این اسپ من است
گَر نه چوبین است اسبَت خواجه یک مَنْزِل بِتاز ۴

دَعوتِ حَق نَشْنوی آن گَهْ دُعاها می‌کُنی
شَرم بادَت ای برادر زین دُعایِ‌ بی‌نماز ۵

سَر به سَر راضی نِه‌یی که سَر بَری از تیغ حَق
کِی دَهَد بو هَمچو عَنْبَر چون که سیریّ و پیاز ۶

گَر نیازت را پَذیرد شَمسِ تبریزی زِ لُطْف
بعد از آن بر عَرش نِهْ تو چاربالش بَهرِ ناز ۷