غزل ۱۱۹۵ - سوی خانه‌ی خویش آمد عشق آن عاشق نواز

سویِ خانه‌یْ خویش آمد عشقِ آن عاشق نَواز
عشق دارد در تَصوّر صورتی صورتْ گُداز ۱

خانه خویش آمدی خوشْ اَنْدَرآ شاد آمدی
از دَرِ دل اَنْدَرآ تا پیشگاهِ جانْ بِتاز ۲

ذره ذره از وجودم عاشق خورشید توست
هین که با خورشید دارد ذره‌ها کار دراز ۳

پیش روزن ذره‌ها بین خوش معلق می‌زنند
هر که را خورشید شد قبله چنین باشد نماز ۴

در سماع آفتاب این ذره‌ها چون صوفیان
کس نداند بر چه قولی بر چه ضربی بر چه ساز ۵

اندرون هر دلی خود نغمه و ضربی دگر
پای کوبان آشکار و مطربان پنهان چو راز ۶

برتر از جمله سماع ما بود در اندرون
در او رقصان به صد گون عز و ناز ۷

شمس تبریزی تویی سلطان سلطانان جان
چون تو محمودی نیامد همچو من دیگر ایاز ۸