غزل ۹۰۵ - در حسن بتان دلبر ما بلکه تو باشی

در حسن بتان دلبر ما بلکه تو باشی
در غمزه زنان هوشبر ما بلکه تو باشی ۱

چشم از رخ خوبان نکنم جانب محراب
بر ابروشان عشوه نما بلکه تو باشی ۲

در زلف بتان کیست نهان رهزن دلها
زیر شکن زلف دو تا بلکه تو باشی ۳

گستاخ بهر جا نتوانم نظر افکند
پنهان ز نظرها همه جا بلکه تو باشی ۴

از کس نکنم شکوه چرا گفت و چرا کرد
دارنده بر آن جور و جفا بلکه تو باشی ۵

بی پا و سر افتم بره بیسر و پایان
پا و سر هر بیسر و پا بلکه تو باشی ۶

بر گفتهٔ فیض اهل دلی نکته نگیرد
گوینده پس پردهٔ ما بلکه تو باشی ۷