غزل ۹۳۵ - روی جانان مگر از دیدهٔ جانان بینی

روی جانان مگر از دیدهٔ جانان بینی
یا مگر ز آینهٔ طلعت خوبان بینی ۱

آن جمالی که فروغش کمر کوه شکست
کی توان از نظر موسی عمران بینی ۲

باجابت نرسد تا تو تو باشی «ارنی»
«لن ترانی» شنوی موسی و حرمان بینی ۳

گر تو در هستی او هستی خود در بازی
مشگل خویش در اینره همه آسان بینی ۴

گم شو ای ذره در آن مهر که تا سر نهان
مو بمو فاش در آن زلف پریشان بینی ۵

نیستی گیر و بمان طنطنه و هستی را
اولیا وار که تا دولت ایشان بینی ۶

دل چه در باختی ای فیض ز جان هم بگذر
کز سر جان چه گذشتی همه جانان بینی ۷