غزل ۹۵۰ - گل از رخ تو وام کند زیبائی

گل از رخ تو وام کند زیبائی
سرو از قد تو کسب کند رعنائی ۱

نرگس بود از چشم خوشت تازه و تر
شمشاد ز بالات کند بالائی ۲

از پرتو روی تو بود مه روشن
خورشید بنور تو کند بینائی ۳

آهوی ختن ز گیسویت مشگ برد
عنبر گیرد ز زلف تو بویائی ۴

شوری ز لبت نمک کند در یوزه
دندان تو لؤلوش کند لالائی ۵

شکر ز دهان تو برد شیرینی
قند از لب تو وام کند حلوائی ۶

ابروی تو است قبلهٔ هر مؤمن
زلف تو بود راهزن ترسائی ۷

از عشق تو دیوانه بود هر مجنون
سودای تو کرد فیض را سودائی ۸