غزل ۹۵۸ - سر خستگان نداری بگذار ما نیائی

سر خستگان نداری بگذار ما نیائی
غم کشتگان نداری بمزار ما نیائی ۱

تنم از غبار گردد بره گذارت افتد
تو بگردی از ره خود بغبار ما نیائی ۲

بغمی نیوده پا بست نشده زمامت از دست
تو که بار غم نداری بقطار ما نیائی ۳

ز خرابهٔ وفایم تو ز شهر بیوفائی
ز تو چون وفا نیاید بدیار ما نیائی ۴

دلم از غم میانت شب و روز میگدازد
نشویم تا چو موئی بکنار ما نیائی ۵

نشود خرابهٔ دل ز عمارت تو آباد
تو از این سرا برون رو تو بکار ما نیائی ۶

چه شکایتست ای فیض که شنیده است هرگز
که کسی بیار گوید تو بکار ما نیائی ۷