غزل ۹۵۹ - هر آن دلرا که با یاریست خوئی

هر آن دلرا که با یاریست خوئی
ز گلذار حقیقت هست بوئی ۱

ندارد او سر دنیا و عقبی
که دارد پای آمد شد بکوئی ۲

دلی کوشد اسیر زلف یاری
دو عالم را نمی‌گیرد بموئی ۳

بود خاطر پریشان هر که او را
رسید از زلف عنبر بوی بوئی ۴

کسی کوشد ز راه عشق آگاه
نمیخواهد دگر راهی بسوئی ۵

سری کو مست عشقی شد ز خود رست
بود آن می ز دریا یا بسوئی ۶

دل فیض از غم عشقی زند های
مگر روزی به پیوندد بهوئی ۷