غزل ۱۲۱۸ - ای شب خوش رو که تویی مهتر و سالار حبش

ای شبِ خوش رو که تویی مِهْتر و سالارِ حَبَش
ما زِ تو شادیم همه وَقتِ تو خوش وَقتِ تو خَوش ۱

عشقِ تو اَنْدَرخورِ ما شوقِ تو اَنْدَر بَرِ ما
دست بِنِه بر سَرِ ما دست مَکَش دست مَکَش ۲

ای شبِ خوبیّ و بِهی جان بِجَهَد گَر بِجَهی
گَر سه عَدَد بر سه نَهی گردد شش گردد شش ۳

شش جِهَتَم از رُخِ تو وَزْ نَظَرِ فَرُّخِ تو
هفت فَلَک را بِدَهَد خوبی و کَش خوبی و کَش ۴