غزل ۱۲۱۷ - الحذر از عشق حذر هر که نشانی بودش

اَلْحَذَر از عشقْ حَذَر هر کِه نشانی بُوَدَش
گَر بِسِتیزَد بِرَوَد عشقِ تو بَرهَم زَنَدَش ۱

از دل و جان بَرکَنَدَش لولی و مَنْبَل کُنَدَش
سیل دَرآیَد چو گیا هر طَرَفی‌‌‌ می‌بَرَدَش ۲

اوست یَقین رَهْ زَنِ تو خونِ تو در گَردنِ تو
دور شو از خیر و شَرَش دور شو از نیک و بَدَش ۳

باده خوریْ مَست شَوی بی‌دل و بی‌دستْ شَوی
بیست سَلامَت بُوَدَش دَرکَشَدَش خوش خورَدَش ۴

پایْ دَرین جویْ نَهی تا به قیامَت نَرَهی
هر کِه دَرین موج فُتَد تا لَبِ دریا کَشَدَش ۵

گول شود هول شود وَزْ همه مَعْزول شود
دست نگیرد هُنَرَش سود ندارد خِرَدَش ۶

ای دَمِ تو دامِ خَمُش بی‌گُنَهان را بِمَکُش
ای رُخِ تو باده هُش مَست کُند تا اَبَدش ۷