غزل ۱۱ - ز درد عشق، دل و دیده خون گرفت مرا

ز درد عشق، دل و دیده خون گرفت مرا
سپاه عشق، درون و برون گرفت مرا ۱

گرفت دامن من اشک و بر درش بنشاند
کجا روم ز درد او که خون گرفت مرا ۲

کبوتر حرمم من، گرفت بر من نیست
عقاب عشق ندانم، که چون گرفت مرا ۳

به سر همی رودم دود و من نمی‌دانم
چه آتش است که در اندرون گرفت مرا ۴

زبانه می‌زند، آتش درون من زبان
از آنکه دوست به غایت، زبون گرفت مرا ۵

ز بند زلف تو زد، بر دماغ من بویی
نسیم صبح ز سودا، جنون گرفت مرا ۶

غم تو بود که سلمان نبود در دل او
بر آن مباش، که این غم کنون گرفت مرا ۷