غزل ۲۴ - جمال خود منما، جز به دیده پر آب

جمال خود منما، جز به دیده پر آب
روا مدار، تیمم به خاک، در لب آب ۱

تو شمع مجلس انسی، متاب روی از من
تو عین آب فراتی مده فریب سراب ۲

کسی که سجده گهش، خاک آستانه توست
فرو نیاورد او، سر به مسجد و محراب ۳

مکن به بوک و مگر عمر را تلف سلمان
بست که گشت بدین صرف، روزگار شباب ۴