غزل ۲۷ - ز باغ وصل تو یابد، ریاض رضوان، آب

ز باغ وصل تو یابد، ریاض رضوان، آب
ز تاب هجر تو دارد، شرار دوزخ، تاب ۱

بر حسن و عارض و قد تو برده‌اند، پناه
بهشت طوبی و «طوبی ابهم و حسن ماب» ۲

چو چشم من، همه شب جویبار باغ بهشت
خیال نرگس نست تو بیند، اندر خواب ۳

بهار، شرح جمال تو داده، در یک فصل
بهشت، ذکر جمیل تو کرده در هر باب ۴

لب و دهان تو را، ای بسا! حقوق نمک
که هست، بر جگر ریش و سینه‌های کباب ۵

بسوخت این دل خام و به کام دل نرسید
به کام اگر برسیدی، نریختی خوناب ۶

گمان بری که بدور تو، عاشقان مستند
خبر نداری از احوال زاهدان خراب ۷

نقاب بازگشای، تا کی این حجاب کنی
از این نقاب چه بر بسته‌ای، به غیر حجاب ۸

بدید روی تو را گل فتاد، در آتش
شنید بوی تو، وز شرم گشت آب گلاب ۹

مرا به دور رخت شد، پدید جوهر لعل
پدید می‌شود از آفتاب عالم تاب ۱۰