غزل ۳۲ - در سرم زلف تو، سودا انداخت

در سرم زلف تو، سودا انداخت
کار من زلف تو در پا انداخت ۱

ماند یک قطره خون، از دل ما
دیده، آن نیز به دریا انداخت ۲

تن بی جان مرا، در پی خویش
سایه وار، آن قد و بالا انداخت ۳

آهو از باد، چو بوی تو شنید
نافه مشک، به صحرا انداخت ۴

وعده‌ای داد، به امروز، مرا
باز امروز، به فردا انداخت ۵

عالمی بود، شکار غم دوست
از میان همه، ما را انداخت ۶

بوی آن باده مرا از مسجد
به در دیر مسیحا، انداخت ۷

پیر ما، شارع مسجد، بگذاشت
راه، بر کوچه ترسا، انداخت ۸

عمر در میکده، سلمان گم کرد
یافت، ز آنجا و هم آنجا انداخت ۹