غزل ۴۳ - تا بر نخیزی، از سر دنیا و هر چه هست

تا بر نخیزی، از سر دنیا و هر چه هست
با یار خویشتن، نتوانی دمی، نشست ۱

امشب، چه فتنه بود که انگیخت چشم او
کاهل صلاح و گوشه نشینان شدند مست ۲

عاشق ندید، در حرم دل، جمال یار
بر غیر یار، تا در اندیشه، در نبست ۳

صوفی به رقص، بر سر کوی، بکوفت پای
عارف ز ذوق، بر همه عالم فشاند دست ۴

ساقی قدح به مردم هشیار ده، که من
دارم، هنوز، نشوه‌ای از ساغر الست ۵

این مطربان راهزن، امشب ز صوفیان
خواهند برد، خرقه و دستار و هر چه هست ۶

من جان کجا برم، ز کمندش که باد صبح
جانها بداد، تا ز سر زلف او بجست ۷

صیدی، که در کمند تو، روزی اسیر شد
ز اندیشه خلاص همه عمر، باز رست ۸

اصنام اگر به روی تو، ماننده‌اند نیست
فرقی میان مذهب اسلام و بت پرست ۹

خواهی که سربلند شوی، از هوای او
سلمان چو خاک در قدم یار گرد پست ۱۰