غزل ۴۴ - از کوی مغان، نیم شبی، ناله نی، خاست

از کوی مغان، نیم شبی، ناله نی، خاست
زاهد به خرابات مغان آمد و می‌، خواست ۱

ما پیرو آن راهروانیم، که ما را
چون نی بنماید، به انگشت، ره راست ۲

من کعبه و بتخانه نمی‌دانم و دانم
کانجا که تویی، کعبه ارباب دل، آنجاست ۳

ای آنکه به فردا دهی امروز، مرا بیم!
رو، بیم کسی کن که امیدیش به فرداست ۴

خواهیم که بر دیده ما، بگذرد آن سرو
تا خلق بدانند که او، بر طرف ماست ۵

بنشست غمت در دل من تنگ و ندانم
با ما چنین تنگ نشینی، ز کجا خواست؟ ۶

بسیار مشو غره، بدین حسن دلاویز
کین حسن دلاویز تو را حسن من آراست ۷

جمعیت حسنی، که سر زلف تو دارد
از جانب دلهای پراکنده شیداست ۸

از عقد سر زلف و رقوم خط مشکین
حاصل غم عشق، آمد و باقی همه سوداست ۹

عشق تو ز سلمان، دل و جان و خرد و هوش
بر بود کنون، مانده و مسکین‌ تن و تنهاست ۱۰