غزل ۸۷ - می‌کشم دردی که درمانیش، نیست

می‌کشم دردی که درمانیش، نیست
می‌روم راهی که پایانیش نیست ۱

هر که در خم خانه عشق تو بار
یافت برگ هیچ بستانیش نیست ۲

بندگان دارد بسی سلطان غم
لیک چون من بند فرمانیش نیست ۳

هر که جان در ره جانانی نباخت
یا ز دل دورست یا جانیش نیست ۴

خود دل مجموع، در عالم که دید
کز عقب آه پریشانیش نیست ۵

چشم ترکت کو سیه دل کافری است
هیچ رحمی، بر مسلمانیش نیست ۶

چشم آن انسان که عاشق نیست هست
راست چون عینی که انسانیش نیست ۷

هر که چون سلمان به زلف کافرت
نیستش اقرار، ایمانیش نیست ۸